Türkiye’de 6-18 Yaş Arası 100 Çocuktan 74’ü Fiziksel Aktivite Yapmıyor

Hangi yaşta, hangi fiziksel aktivite yapılmalı?

Türkiye’de 6-18 Yaş Arası 100 Çocuktan 74’ü Fiziksel Aktivite Yapmıyor

Düzenli fiziksel aktivitenin; kalp hastalıkları, obezite, yüksek tansiyon, diyabet, osteoporoz ve bazı kanser türlerinden korunmada en etkin ve en ucuz ilaç olduğunu biliyor muydunuz… DSÖ verilerine göre, fiziksel hareketsizlik ölümlere yol açan risk faktörleri içinde 4. sırada yer alıyor.

Dünya Sağlık Örgütü’nün (DSÖ) son raporlarına göre fiziksel aktivite azlığı veya hareketsizlik birçok ülkede hızlı bir şekilde yaygınlaşıyor.

  Hareketsizliğin kanser, kalp-damar hastalıkları, şişmanlık, tip 2 diyabet, osteoporoz gibi birçok sistemik hastalığın artışına neden olduğunun belirtildiği raporda, fiziksel hareketsizlik ölümlere yol açan risk faktörleri içinde 4. sırada yer alıyor.

Buna göre, dünya genelinde 3.2 milyon insanın yaşamını yitirmesinin nedeni fiziksel aktivite yetersizliği.

Türkiye Fiziksel Aktivite Rehberi’ne (2014) göre, haftada 4-5 gün ve günde 30 dakika hafif veya orta şiddette fiziksel aktivite yapan bireylerde, yeterli düzeyde fiziksel aktivite yapmayan bireylere göre ölüm riskinin %20-30 arasında daha az olduğu tespit edildi.

Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Uzmanı Doç. Dr. Öznur Öken; düzenli fiziksel aktivitenin; kalp hastalıkları, obezite, yüksek tansiyon, diyabet, osteoporoz ve bazı kanser türlerinden korunmada en etkin ve en ucuz ilaç olduğuna dikkat çekiyor.

Öken; “Fiziksel aktivite kişinin kendisini daha enerjik hissetmesini, daha canlı, hareketli ve huzurlu olmasını sağlayarak yaşam kalitesini artırır.

Fiziksel hareketsizlik yalnızca yetişkinler için değil, çocuklar ve gençler için de ciddi bir problemdir. İnaktif çocuk, inaktif bir yetişkin demektir.

Bu nedenle, bebeklik çağından itibaren çocuklarda aktivitenin artırılmasının ve gün içerisinde hareketsiz olarak geçirilen sürenin azaltılması önemlidir.” dedi

Öken şunları kaydetti:

Yaşa göre fiziksel aktivite

1-4 yaş arası çocuklar gün içinde farklı şiddetlerde toplam 180 dakika süreyle aktif olmalıdırlar. Farklı iç ve dış ortamlarda onların hareket becerilerini, dengelerini geliştiren aktiviteler ve enerji harcamayı gerektiren oyun aktivitelerini içermelidir. Bu yaş grubu için bilgisayar, televizyon vb. Önerilmez

5 -11 yaş grubundaki çocuklar için her gün en az 60 dakika, haftada en az 3 defa orta şiddetten yüksek şiddete doğru giden fiziksel aktiviteler (ip atlama, çizgi oyunları, tutma ve yuvarlama oyunları ,buz pateni, jimnastik, kayak, atletizm, futbol, yüzme, dans, masa tenisi, yavaş tempoda bisiklet sürmek gibi) tercih edilmelidir.

12-18 yaş arasındaki ergenler için de hedef, günde 60 dakika, haftada en az 3 defa yüksek şiddette kas ve kemikleri güçlendiren kuvvet aktiviteleri (Halk oyunları, tempolu koşu, basketbol, futbol, voleybol, hentbol ve tenis oynamak, tempolu dans etmek gibi) olmalıdır. Özellikle bu dönemdeki duruş bozukluklarını önlemek için yüzme, yoga, dans uygun aktivitelerdir. Bu yaş grubundaki çocuklarda yoğun ağırlık içeren sporların (ağırlık kaldırma, halter, vb.)yapılması zararlıdır.

Yetişkinler için haftada en az 3 gün (ideali 5 gün), günde 30 dakika yapılan dayanıklılık egzersizleri, kalbimizi güçlendirir, solunum ve dolaşım kapasitemizi geliştirir.

Tempolu yürüme, bisiklete binme, hafif koşu, yüzme, tenis, ağır ev işleri (elektrik süpürgesi kullanma), hafif bahçe işleri uygun egzersizlerdir. Yaşlanma, bir hastalık değildir.

Ülkemizde yapılan çalışmalarda yaşlılar arasında fiziksel aktivitenin düşük olduğu, sadece %30’unun yürüyüş, %15’inin ev içinde egzersiz yaptığı belirlenmiştir.

İleri yaş grubundaki bireylerde de televizyon başında oturarak geçirilen zamanlar azaltılmalıdır.

Bu yaş grubu için en ideal egzersiz yürümedir. Kısa süreli ve sık dinlenerek yürüyüşe başlamalı bir şikayeti olmadıkça önce yürüme süresi, daha sonra yürüme temposu artırılmalıdır.

Haftanın 5 günü 30 dakika süre ile ara vermeden veya 10 dakikalık sürelerle 3’e bölünerek (10×3=30 dakika) haftada toplam en az 150 dakika olacak şekilde planlanmalıdır.

Ayrıca haftada 2 veya 3 gün kasların kuvvetlini korumak, denge ve esnekliği artırmak için düzenli ve hızlı adımlarla yürüme, uzun süreli yavaş tempoda yüzme, hafif bahçe işleri önerilebilir. Yoga, pilates ve Tai Chi gibi düzenli yapılan aktiviteler esnekliği arttırır. Kuvvetlendirme egzersizleri bir gün ara verilerek yapılmalıdır.

Egzersiz Yaparken Nelere Dikkat Etmeliyiz?

  • Egzersize mutlaka ısınma hareketleri ile başlamalı, soğuma aktiviteleri ile sonlandırılmalıdır.
  • Yaralanmaları önlemek için hafif, ayak arklarını destekleyen ortopedik, kaymayan tabanlı ayakkabı kullanın ve toprak zeminde yürüyün.
  • Hava koşullarına ve yapılan aktiviteye uygun, rahat, vücudu çok sıkı sarmayan pamuklu kumaştan giysi kullanın.
  • Sıcak ve nemli günlerde güneşin tam tepede olmadığı sabah veya akşamüstü saatlerinde egzersiz yapın.
  • Egzersizler sırasında nefesinizi tutmayın.
  • Düşük şiddetle başlayıp, zaman içerisinde toleransa göre şiddeti arttırılmalıdır. Egzersizler sırasında eklemlerinize aşırı yük binmesinden kaçının.
  • Yemekten hemen sonra veya açken egzersiz yapmaktan kaçının.
  • Egzersiz yaparken su içmeyi ihmal etmeyin
  • Egzersiz yaparken; Göğüs ağrısı, kalp ritminde bozulma, soluk almada zorlanma, baş dönmesi ve göz kararması hissediyorsanız, bacaklarda morarma oluyorsa, egzersizi sürdüremeyecek kadar halsizlik, yorgunluk ve eklem ağrınız olduysa, egzersizle ortaya çıkan ve giderek artan baş ağrısı oluştuysa derhal egzersizi kesip, doktorunuza başvurmalısınız.”

GIDAHATTI DERGİSİNİ ÜCRETSİZ İNDİRİN

Etiketler: Düzenli fiziksel aktiviteWHO

Источник: https://www.gidahatti.com/hangi-yasta-hangi-fiziksel-aktivite-yapilmali-46357/

3 çocuktan 1i şişman (Çocuklarda obeziteye dikkat)

Türkiye’de 6-18 Yaş Arası 100 Çocuktan 74’ü Fiziksel Aktivite Yapmıyor

Derya Karayağız Tahmaz

Biz annelerin en büyük dertlerinden biri çocuklarımızın yemeği.

'Aman aç kalmasın' diye elinde tabakla çocuklarının peşinden koşturan annelerin sayısı hiç de az değil. Ama önemli olan çocukların sağlıklı ve dengeli beslenmesini sağlamak.

Peki gazetelerde, televizyonlarda ve sosyal medyada bir sürü yalan yanlış bilgi dolaşırken bunu nasıl yapacağız?

'YEMEKTE DENGE' ÖNEMLİ

Doğru bilgiye ancak doğru kaynaktan ulaşabiliriz. Bunlardan biri de Sabri Ülker Vakfı. Türkiye'de beslenme ve sağlıklı yaşam konularında toplumun bilinçlenmesini sağlamak ve bu konularda en doğru, güncel ve bili olarak sunuldu.

BESLENME EĞİTİMİ ERKEN YAŞTA VERİLMELİ

Sabri Ülker Vakfı, toplum sağlığının geleceği için pek çok proje yürütüyor. Türkiye'nin sağlıklı yaşam ve beslenme alanında ilk bili dedi.

100 ÇOCUKTAN 74'Ü FİZİKSEL AKTİVİTE YAPMIYOR

Dünya Sağlık Örgütü verilerine göre, Avrupa'daki her 5 çocuktan 1'i fazla kilolu, her 3 çocuktan 1'i ise şişman. Türkiye’de de durum pek iç açıcı değil. 0-5 yaş arası 100 çocuktan 21'i, 6-18 yaş arası ise 100 çocuktan 22'si kilolu/şişman.

Bu bilgileri Doğu Akdeniz Üniversitesi Beslenme ve Diyetetik Bölüm Başkanı ve Sabri Ülker Vakfı Bilim Kurulu Üyesi Prof. Dr. H. Tanju Besler'den aldık. Besler, çocukların yüzde 74.

2'sinin fiziksel aktiviteden yoksun olduğuna dikkat çekerek, “2013 yılında yapılan Türkiye Çocukluk Çağı (7-8 yaş) Şişmanlık Araştırması sonuçlarına göre ise çocukların yüzde 14'ü fazla kilolu ve yüzde 8'i ise şişman.

Çocukluk çağı şişmanlığının önüne geçilebilmesi için çocukların, yeterli ve dengeli beslenmenin esasları ile fiziksel aktivitenin önemini öğrenerek davranış haline getirmesi gerekiyor” dedi.

ÜÇ KİTAP DAHA GELİYOR

Vakıf, öğretmenleri çocukların yaşlarına göre hazırlanan eğitim materyalleri ile de destekliyor. Öğretmenlerin talebi üzerine 6-10 yaş grubundaki çocuklar için hazırlanan ‘Küçük Şefler Restoranı’ hikâye kitabı, Milli Eğitim Bakanlığı tarafından 81 ilde dağıtılıyor. Bu kitap 500 bin kişiye ulaşacak. Farklı yaş grupları için 3 kitap daha geliyor.

***********

DOĞRU BİLGİYE ULAŞMAK ÖNEMLİ

Beslenme ve sağlık alanında en çok televizyondan, sosyal medyadan ya da gazetelerden bilgi ediniyoruz. Ama bunlar ne kadar güvenli orası tartışılır. Yapılan araştırmalar toplumun iletişim kanallarından edindikleri bilgiye şüpheyle yaklaştığını ortaya koyuyor.

2013 yılında Anadoulu Üniversitesi'nin yaptığı bir araştırmaya göre, gazetelerde yer alan sağlık konulu haber ve yazılardaki bilgilere güvendiklerini söyleyenlerin oranı yüzde 27, internetteki bilgilere güvenenlerin oranı yüzde 36 iken televizyonda ise bu rakam yüzde 40 şeklinde gerçekleşmişti. Ama bu durum artık değişti.

Barselona'daki konferansta Sabri Ülker Vakfı'nın koordine ettiği “Sağlıklı Beslenme Bilgisi için Kullanılan Kaynaklar ve Bu Kaynaklara Güven” araştırmasının sonuçları da paylaşıldı. Sonuçlar dikkat çekici çünkü Sabri Ülker Vakfı’nın bilgi kirliliğiyle mücadelede çabalarının karşılık bulduğunu ispatlıyor.

Türkiye genelinde 15 ilde bin 241 kişiyle gerçekleştirilen araştırmaya göre toplumun yarıdan fazlası sağlıklı beslenme konusuyla ilgileniyor ama televizyon ve sosyal medyadaki bilgilere pek de güvenmiyor.

UZMAN HEKİMLERE GÜVENİYORUZ

Sağlıklı Beslenme Bilgisi için Kullanılan Kaynaklar ve Bu Kaynaklara Güven araştırmasının sonuçlarına göre: – Sağlıklı beslenme konularında en çok güven duyulan mecra sıralamasında konusunda uzman hekim yüzde 62 ile ilk sırada.

Aile/arkadaşlar/çevre yüzde 38, sosyal medya ve internet siteleri yüzde 22 oranında kalırken, en çok bilgi alınan kaynak olan televizyon yüzde 13 ile en az güven duyulan mecra. – En çok bilgi alınan mecraların başında yüzde 23 ile televizyon geliyor. Bunu yüzde 23 aile/arkadaşlar/çevre, yüzde 21 ise konusunda uzman hekim izliyor.

Sosyal medya ve internet siteleri ise yüzde 20 ile dördüncü sırada yer alıyor. – En çok merak edilen konu, yüzde 32 ile sağlıklı beslenme. Sağlık konusunda genel bilgiler ve kilo verme/diyet konularını merak edenlerin oranı yüzde 22, besin takviyeleri konusu ise yüzde 2 ile son sırada.

– Sağlıklı beslenme genel başlığı altında en çok merak edilen ilk üç konu ise yüzde 9 ile beslenme alışkanlığı, yüzde 6 ile sağlıklı beslenme ve yüzde 4 ile gıdaların sağlıklı olup olmadığı.

Источник: https://www.posta.com.tr/3-cocuktan-1-i-sisman-cocuklarda-obeziteye-dikkat-1399099

Okul çağındaki 6-18 yaş arası obez çocuklarda obezite oluşumunu etkileyen faktörlerin araştırılması

Türkiye’de 6-18 Yaş Arası 100 Çocuktan 74’ü Fiziksel Aktivite Yapmıyor

Alikaşifoğlu A, Yordam N. Obezitenin tanımı ve prevalansı. Katkı Pediatri Dergisi 2000;21(4):475-481.

Donohoue PA. Obesity. In: Behrman RE, Kliegman RM, Jenson HB, eds. Nelson Textbook of Pediatrics 17 th ed. Philadelphia: W.B. Saunders, 2004:173-177

Günöz H. Obezite. Ed: Neyzi O, Ertuğrul T. Pediatri 1. Nobel Tıp Kitapevi, 2010;109:252-257.

Wabitsch M. Overweight and obesity in European children and adolescents: causes and consequences, treatment and prevention: An introduction. Eur J Pediatr 2000; 159:5-7.

Şarbat G, Demirkol M. Obezite. Ed: EkĢi A, Ben Hasta Değilim, Nobel Tıp Kitapevleri, 1999; 441- 50

Erbas, Ü.”Orta Yas Obez Bayanlara Yönelik Kalistenik Egzersizlerin Fiziksel Ve Fizyolojik Etkileri”,Gazi Üniversitesi Saglık Bilimleri Enstitüsü, Beden Egitimi ve Spor Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2007.

Parlak A, Çetinkaya Ş. Oyun Çocukluğu Dönemi Obez Çocuğun ve Ailelerinin Beslenme Alişkanliklarinin Değerlendirilmesi. Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 2008;11(3):59-69.

Gray GA. Contemporary Diagnosis And Management Of Obesity. Newtown, PA: Handbooks İn Health Care, 1998:120

Pehlivantürk B. Çocuk ve ergenlerdeki obezitenin psikososyal yönleri. Katkı Pediatri Dergisi 2000;21(4):574-581.

Raitakari OT, Poekka KV, Taimela S. Effect of persistent physical activity and inactivity on coronary risk factors in children and young adults. Am J Epidemiol 1994;140: 195-205.

[attention type=red]
Robinson TN. Reducing children’s television viewing to prevent obesity. JAMA 1999;282:1561-1567
[/attention]

Durukan, P. Fiziksel Aktivite ve Psikososyal Faktörlerin Obezite Üzerine Etkisinin Değerlendirilmesi, Uzmanlık Tezi, Ankara, 2001.

Öztora S. İlköğretim çağındaki çocuklarda obezite prevalansının belirlenmesi ve risk faktörlerinin araştırılması. Uzmanlık Tezi, 2005.

Sancak R, Dündar C, Totan M. Ve Ark. Ortaokul Ve Lise Öğrencilerinde Obezite Prevalansı Ve Predispozan Faktörler. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Dergisi. 1999;16(1):19-24

Metinoğlu I, Pekol S, Metinoğlu Y. Kastamonu'da 10-12 Yaş Grubu Öğrencilerde Obezite Prevalansı ve Etkileyen Faktörler. ACU Sağlık Bil Derg. 2012;3:117-23

Bundak R, Furman A, Günöz H, Darendeliler F, Bas F, Neyzi O. Body mass index references for Turkish children. Acta Pædiatrica 2006;95:194-8.

Alikaşifoğlu A, Yordam N. Obezitenin tanımı ve prevalansı. Katkı Pediatri Dergisi 2000;21(4):475-481.

Donohoue PA. Obesity. In: Behrman RE, Kliegman RM, Jenson HB, eds. Nelson Textbook of Pediatrics 17 th ed. Philadelphia: W.B. Saunders, 2004:173-177

Günöz H. Obezite. Ed: Neyzi O, Ertuğrul T. Pediatri 1. Nobel Tıp Kitapevi, 2010;109:252-257.

Wabitsch M. Overweight and obesity in European children and adolescents: causes and consequences, treatment and prevention: An introduction. Eur J Pediatr 2000; 159:5-7.

Şarbat G, Demirkol M. Obezite. Ed: EkĢi A, Ben Hasta Değilim, Nobel Tıp Kitapevleri, 1999; 441- 50

Erbas, Ü.”Orta Yas Obez Bayanlara Yönelik Kalistenik Egzersizlerin Fiziksel Ve Fizyolojik Etkileri”,Gazi Üniversitesi Saglık Bilimleri Enstitüsü, Beden Egitimi ve Spor Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2007.

Parlak A, Çetinkaya Ş. Oyun Çocukluğu Dönemi Obez Çocuğun ve Ailelerinin Beslenme Alişkanliklarinin Değerlendirilmesi. Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 2008;11(3):59-69.

Gray GA. Contemporary Diagnosis And Management Of Obesity. Newtown, PA: Handbooks İn Health Care, 1998:120

Pehlivantürk B. Çocuk ve ergenlerdeki obezitenin psikososyal yönleri. Katkı Pediatri Dergisi 2000;21(4):574-581.

Raitakari OT, Poekka KV, Taimela S. Effect of persistent physical activity and inactivity on coronary risk factors in children and young adults. Am J Epidemiol 1994;140: 195-205.

[attention type=red]
Robinson TN. Reducing children’s television viewing to prevent obesity. JAMA 1999;282:1561-1567
[/attention]

Durukan, P. Fiziksel Aktivite ve Psikososyal Faktörlerin Obezite Üzerine Etkisinin Değerlendirilmesi, Uzmanlık Tezi, Ankara, 2001.

Öztora S. İlköğretim çağındaki çocuklarda obezite prevalansının belirlenmesi ve risk faktörlerinin araştırılması. Uzmanlık Tezi, 2005.

Sancak R, Dündar C, Totan M. Ve Ark. Ortaokul Ve Lise Öğrencilerinde Obezite Prevalansı Ve Predispozan Faktörler. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Dergisi. 1999;16(1):19-24

Metinoğlu I, Pekol S, Metinoğlu Y. Kastamonu'da 10-12 Yaş Grubu Öğrencilerde Obezite Prevalansı ve Etkileyen Faktörler. ACU Sağlık Bil Derg. 2012;3:117-23

Bundak R, Furman A, Günöz H, Darendeliler F, Bas F, Neyzi O. Body mass index references for Turkish children. Acta Pædiatrica 2006;95:194-8.

Page 3

Источник: http://dergipark.ulakbim.gov.tr/zktipb/article/view/5000061658

Поделиться:
Нет комментариев

    Bir cevap yazın

    Ваш e-mail не будет опубликован. Все поля обязательны для заполнения.